หากพิจารณา Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009) ในฐานะภาพยนตร์ทั้งเรื่อง สิ่งหนึ่งที่ทำให้ภาคนี้แตกต่างจากภาพยนตร์ Harry Potter เรื่องอื่นอย่างชัดเจนคือภาษาทางภาพที่มีลักษณะ painterly และใกล้เคียงกับภาพยนตร์ศิลปะยุโรปอย่างเด่นชัด ความแตกต่างนี้ไม่ได้เป็นเพียงความรู้สึกจากการรับชม แต่ได้รับการยอมรับในระดับรางวัลด้วย โดย Half-Blood Prince เป็นภาพยนตร์เพียงเรื่องเดียวจากแฟรนไชส์ Harry Potter ทั้ง 8 ภาคที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาถ่ายภาพยอดเยี่ยม (Best Cinematography) โดย บรูโน เดลบอนเนล (Bruno Delbonnel) ในงานประกาศรางวัลครั้งที่ 82 และเป็น 1 ใน 5 ผู้เข้าชิงของสาขานี้ในปีดังกล่าว

การได้รับการเสนอชื่อดังกล่าวมีความสำคัญต่อการทำความเข้าใจภาพยนตร์ เพราะจุดเด่นของ Half-Blood Prince ไม่ได้อยู่เพียงการนำเสนอโลกเวทมนตร์ให้ดูสมจริงหรือยิ่งใหญ่ขึ้น แต่เป็นการสร้างโลกดังกล่าวผ่านระบบของแสง เงา สี พื้นผิว เลนส์ สถาปัตยกรรม และองค์ประกอบภาพที่มีความสัมพันธ์กันอย่างเป็นระบบ ภายใต้การกำกับของ เดวิด เยตส์ (David Yates) การถ่ายภาพของเดลบอนเนล และการออกแบบงานสร้างของ สจวร์ต เครก (Stuart Craig) โลกของ Harry Potter จึงไม่ได้เพียงถูกทำให้มืดลง แต่ถูกสร้างความหมายใหม่ผ่านความมืดนั้น เมื่อแฮร์รี่และตัวละครรุ่นเดียวกันกำลังเปลี่ยนผ่านจากวัยเด็กเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ โลกที่พวกเขาเคยรู้จักก็เริ่มเปลี่ยนไปพร้อมกัน ฮอกวอตส์ไม่ใช่เพียงโรงเรียนเวทมนตร์อีกต่อไป แต่กลายเป็นพื้นที่ของความลับ ความสูญเสีย ความสัมพันธ์ และภัยสงครามที่กำลังใกล้เข้ามา

จากความสดใสของโลกแฟนตาซีสู่ความมืดของโลกที่ล่มสลาย

เดลบอนเนลเลือกสร้างภาพด้วยการลดความอิ่มตัวของสี ใช้รูรับแสงกว้าง การกระจายของแสง และการทำให้ขอบภาพบางส่วนพร่าและละลายเข้าสู่หมอกหรือเงามืด แทนที่จะเน้นความคมชัดและการเปิดเผยรายละเอียดของพื้นที่ทั้งหมด ภาพจึงมีลักษณะนุ่มและมีบรรยากาศมากกว่าภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์ทั่วไป แนวทางนี้สัมพันธ์กับความตั้งใจที่จะสร้างภาพที่มีลักษณะเป็น European look และใช้เฉดสีเทาที่มีความมืดและอารมณ์มากขึ้น ขณะเดียวกันทีมงานยังต้องปรับสมดุลของสีบางส่วนหลังจาก Warner Bros. แสดงความกังวลต่อภาพที่มีความมืดและการลดโฟกัสมากเกินไป

เดลบอนเนลเคยอธิบายว่า หนังภาคนี้ให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครมากกว่าการต่อสู้ขนาดใหญ่ และเขาต้องการวางเรื่องราวที่มีความเป็นส่วนตัวเหล่านี้ไว้ท่ามกลางบรรยากาศที่มืด ราวกับว่าฮอกวอตส์เองก็เป็นตัวละครหนึ่งในเรื่องที่มีด้านมืดซ่อนอยู่ แนวคิดนี้ทำให้ภาษาภาพกับเรื่องราวเดินไปด้วยกัน เพราะ Half-Blood Prince คือช่วงเวลาที่ตัวละครกำลังเติบโต ความสัมพันธ์เริ่มซับซ้อนขึ้น ขณะที่โลกภายนอกก็กำลังค่อย ๆ เดินเข้าสู่สงคราม ดังนั้นความมืดในเรื่องจึงไม่ได้มีไว้เพียงสร้างความน่ากลัว แต่สะท้อนสภาวะที่ตัวละครกำลังเผชิญอยู่ด้วย

รากฐานของภาษาภาพแบบนี้ยังมาจากการอ้างอิงศิลปะหลากหลายยุค ตั้งแต่ Dutch Golden Age และ Baroque ไปจนถึง Romanticism แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ถูกนำมาเลียนแบบตรง ๆ หากถูกแปลงให้กลายเป็นวิธีคิดเรื่องแสง สี องค์ประกอบ และพื้นที่ จนสุนทรียศาสตร์ของหนังไม่ได้เป็นเพียงสิ่งที่ทำให้ภาพดูสวยหรือมืดลง แต่กลายเป็นอีกวิธีหนึ่งในการเล่าเรื่องและทำให้เราเข้าใจโลกของตัวละครมากขึ้น

แสง เงา และความลับ: จาก Rembrandt สู่ Caravaggio

หนึ่งในรากฐานสำคัญของภาษาภาพในเรื่องคือจิตรกรรมของ Rembrandt และแนวคิดเรื่อง chiaroscuro หรือการใช้ความแตกต่างระหว่างแสงกับเงาเพื่อสร้างมิติและกำหนดจุดที่สายตาควรมอง ใน Half-Blood Prince แสงสีทองอุ่นจากเทียน เตาผิง และตะเกียงมักตกลงบนตัวละคร ขณะที่พื้นที่รอบข้างถูกล้อมด้วยสีน้ำตาลเข้ม สีเขียวมะกอก และเงาดำ ทำให้หลายฉากมีพื้นผิวและบรรยากาศคล้ายภาพเขียนสีน้ำมันเก่า วิธีใช้แสงแบบนี้เห็นได้ชัดทั้งในบ้านโพรงกระต่าย ห้องของสลักฮอร์น และห้องทำงานของดัมเบิลดอร์

แต่สิ่งที่น่าสนใจคือ chiaroscuro ใน Half-Blood Prince ไม่ได้มีไว้แค่ทำให้ภาพสวย เพราะมันสัมพันธ์กับเรื่องที่หนังต้องการเล่าโดยตรง เมื่อเรื่องราวเต็มไปด้วยความลับและสิ่งที่ยังไม่ถูกเปิดเผย แสงจึงกลายเป็นเหมือนเส้นแบ่งระหว่างสิ่งที่เรามองเห็นกับสิ่งที่ยังถูกซ่อนอยู่ ตัวละครที่อยู่ในแสงคือสิ่งที่เรารับรู้ได้ในขณะนั้น ขณะที่พื้นที่ในเงากลับเปิดไว้สำหรับสิ่งที่เรายังไม่รู้

แนวคิดนี้ยิ่งเห็นชัดเมื่อมองไปที่ตัวละครอย่างดัมเบิลดอร์ เดรโก สเนป และทอม ริดเดิล เพราะแต่ละคนต่างมีอดีต ความลับ หรือแรงจูงใจที่ไม่ได้ถูกเปิดเผยออกมาทั้งหมดในครั้งเดียว แสงกับเงาจึงไม่ได้ทำหน้าที่เพียงกำหนดว่าฉากจะสว่างหรือมืด แต่ค่อย ๆ ควบคุมว่าเราจะเห็นและเข้าใจตัวละครเหล่านี้ได้มากแค่ไหนในแต่ละช่วงของเรื่อง

จาก chiaroscuro ภาพยนตร์ขยับไปสู่ความมืดที่เข้มข้นขึ้นแบบ Caravaggio และเทคนิค tenebrism ที่ปล่อยให้พื้นที่ส่วนใหญ่ของภาพจมหายไปในความมืด ก่อนจะใช้แสงแรง ๆ คล้าย spotlight ดึงตัวละครหรือวัตถุบางส่วนขึ้นมาให้เห็นอย่างชัดเจน วิธีนี้ปรากฏในหลายฉากสำคัญ ทั้งถ้ำฮอร์ครักซ์ ฉากอินเฟอรี ห้องน้ำที่เกิดเหตุ Sectumsempra ไปจนถึงฉากการโจมตีบ้านโพรงกระต่าย

ถ้ำฮอร์ครักซ์เป็นตัวอย่างที่เห็นวิธีใช้แสงแบบนี้ได้ชัดที่สุด เดลบอนเนลออกแบบให้แสงเคลื่อนผ่านใบหน้าของแฮร์รี่และดัมเบิลดอร์ บางช่วงเราเห็นใบหน้าของพวกเขาชัดเจน แต่เพียงไม่นานก็ถูกกลืนกลับเข้าไปในความมืดอีกครั้ง ทำให้แสงไม่ได้มีหน้าที่แค่ส่องให้เห็นตัวละคร แต่กลายเป็นส่วนหนึ่งของความไม่แน่นอนในฉากด้วย

สิ่งที่น่าสนใจคือวิธีนี้ทำให้ผู้ชมต้องมองโลกในแบบเดียวกับตัวละคร เราไม่ได้เห็นทุกอย่างพร้อมกัน แต่ต้องค่อย ๆ มองหาและพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่อยู่ในความมืด ความน่ากลัวของฉากจึงไม่ได้มาจากสิ่งที่เราเห็นอย่างชัดเจนเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่สิ่งที่เราไม่รู้ว่ากำลังซ่อนอยู่ตรงไหนด้วย

จากความมืดของพื้นที่สู่ความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ

ถ้า Rembrandt ทำให้แสงและเงากลายเป็นเรื่องของความลับ และ Caravaggio ทำให้ความมืดเต็มไปด้วยความรู้สึกของภัยคุกคาม อิทธิพลของ J.M.W. Turner และศิลปะ Romanticism ก็พาแนวคิดนี้ออกจากพื้นที่ภายในไปสู่ภูมิทัศน์ที่กว้างใหญ่ขึ้น ทั้งหมอก ท้องฟ้าสีเทา ผืนน้ำ หน้าผา และบรรยากาศที่มองอะไรไม่ชัด ล้วนถูกใช้เพื่อทำให้มนุษย์ดูเล็กลงเมื่อเทียบกับธรรมชาติที่ใหญ่กว่าและเกินกว่าจะควบคุมได้

ภาพของแฮร์รี่และดัมเบิลดอร์บนหน้าผาเหนือถ้ำฮอร์ครักซ์ ซึ่งถ่ายทำบริเวณ Cliffs of Moher จึงไม่ได้สำคัญแค่เพราะเป็นสถานที่สวย แต่ยังสำคัญในแง่ของการจัดภาพด้วย เมื่อร่างของทั้งคู่ถูกวางให้มีขนาดเล็กท่ามกลางทะเลและหน้าผาขนาดมหึมา ภารกิจที่พวกเขากำลังทำจึงดูเหมือนเป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ของโลกที่ใหญ่กว่าตัวพวกเขามาก ภาพแบบนี้ใกล้เคียงกับแนวคิดเรื่อง sublime ในศิลปะ Romanticism ซึ่งพูดถึงความรู้สึกเมื่อมนุษย์ต้องเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะควบคุมหรือทำความเข้าใจได้ทั้งหมด

แนวคิดเรื่อง 'ความเล็กของมนุษย์' ยังถูกนำกลับมาใช้กับสถาปัตยกรรมของฮอกวอตส์ด้วย สจวร์ต เครกไม่ได้ใช้ปราสาทเป็นเพียงฉากหลัง แต่ใช้ขนาดของพื้นที่และรูปทรงของอาคารเพื่อสร้างความรู้สึกโดดเดี่ยว ตัวละครมักถูกวางไว้ใน Great Hall หรือทางเดินขนาดใหญ่ โดยมีพื้นที่ว่างล้อมรอบอยู่มาก โดยเฉพาะเดรโกที่มักปรากฏตัวอยู่ในเฟรมกว้าง ท่ามกลางสถาปัตยกรรมที่ดูใหญ่เกินกว่าตัวเขา

วิธีจัดภาพแบบนี้ทำให้ฮอกวอตส์ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นทั้งโรงเรียนและพื้นที่ปลอดภัย ค่อย ๆ เปลี่ยนความรู้สึกไป แม้ตัวอาคารจะยังเหมือนเดิม แต่เมื่อพื้นที่ถูกถ่ายให้กว้างขึ้น เย็นขึ้น และปล่อยให้ตัวละครโดดเดี่ยวอยู่ภายใน มันกลับดูเป็นสถานที่ที่ห่างเหินและไม่ค่อยต้อนรับผู้คนเหมือนเดิม

Astronomy Tower เป็นอีกตัวอย่างที่ชัดเจน เพราะที่นี่ไม่ได้มีผนังหนา ๆ คอยโอบล้อมตัวละคร แต่เป็นโครงสร้างเหล็กแบบเปิด มีช่องโค้งและเส้นสายที่ชวนให้นึกถึงทั้งสถาปัตยกรรมโกธิก งานเหล็กอุตสาหกรรม และสถาปัตยกรรมยุควิกตอเรีย ตัวละครจึงเหมือนถูกเปิดออกสู่ลมและท้องฟ้าแทนที่จะได้รับการปกป้องจากตัวปราสาท

สุดท้ายแล้ว สถานที่เหล่านี้จึงไม่ได้เป็นเพียงฉากที่เหตุการณ์เกิดขึ้น แต่เป็นส่วนหนึ่งของการเล่าเรื่องด้วย ยิ่งพื้นที่รอบตัวละครใหญ่และเปิดมากเท่าไร ความรู้สึกโดดเดี่ยวและเปราะบางของดัมเบิลดอร์กับเดรโกก็ยิ่งถูกทำให้เห็นชัดขึ้นเท่านั้น

สถาปัตยกรรมของโลกที่กำลังเปลี่ยนแปลง

ความสัมพันธ์ระหว่างสถาปัตยกรรมกับจิตใจของตัวละครจะเห็นได้ชัดขึ้นเมื่อเราลองมองสถานที่ต่าง ๆ ในเรื่องไปพร้อมกัน อย่าง Wool’s Orphanage ที่ถูกออกแบบด้วยพื้นผิวกระเบื้อง ลวดลายซ้ำ ๆ และโครงสร้างที่ให้ความรู้สึกเหมือนสถาบันหรือสถานที่กักกัน มากกว่าจะเป็นบ้านสำหรับอยู่อาศัย ความเย็นและความเป็นระเบียบของพื้นที่จึงแทบจะตรงข้ามกับความหมายของคำว่า 'บ้าน' และช่วยทำให้เราเข้าใจมากขึ้นว่าทอม ริดเดิลเติบโตมาในสภาพแวดล้อมแบบไหน

บ้านโพรงกระต่ายกลับเป็นภาพตรงกันข้าม ทั้งคานไม้ที่เอียง หน้าต่างที่ไม่เหมือนกัน และรายละเอียดต่าง ๆ ที่ดูไม่เป็นระเบียบ ทำให้บ้านหลังนี้ดูเหมือนเติบโตขึ้นจากการใช้งานและการอยู่อาศัยจริง ๆ มากกว่าจะถูกสร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ ความแตกต่างระหว่างสองสถานที่จึงไม่ใช่แค่เรื่องหน้าตา แต่คือความแตกต่างระหว่างพื้นที่ที่ไม่มีความผูกพัน กับพื้นที่ที่เกิดขึ้นจากความสัมพันธ์ของผู้คน

เพราะฉะนั้น เมื่อบ้านโพรงกระต่ายถูกเผาในฉากการโจมตี สิ่งที่ถูกทำลายจึงไม่ได้มีแค่ตัวอาคาร แต่รวมถึงพื้นที่ที่เคยทำหน้าที่เป็นบ้าน เป็นที่รวมตัว และเป็นภาพแทนของความปลอดภัยของครอบครัวด้วย

ในอีกด้านหนึ่ง ห้องของสลักฮอร์นสะท้อนโลกเก่าที่พยายามรักษาความหรูหราและระเบียบแบบเดิมเอาไว้ ภายในมีบรรยากาศคล้ายห้องรับรองในศตวรรษที่ 19 ทั้งกำมะหยี่สีเบอร์กันดี เครื่องมือดาราศาสตร์ทองเหลือง โซฟาหนัง Chesterfield และผ้าม่านผืนหนัก พื้นที่ถูกจัดวางคล้ายเวที มีส่วนยกสูงสำหรับงานเลี้ยงของ Slug Club

รายละเอียดเหล่านี้เข้ากับตัวสลักฮอร์นอย่างพอดี เพราะเขาเป็นคนที่ชอบรายล้อมตัวเองด้วยผู้คนที่มีชื่อเสียง ความสามารถ และสถานะทางสังคม ห้องของเขาจึงไม่ได้แค่บอกว่าเขาชอบอะไร แต่ยังทำหน้าที่เหมือนเป็นส่วนต่อขยายของวิธีคิดและชีวิตที่เขาพยายามรักษาเอาไว้

Spinner’s End และ Borgin & Burkes ก็พาเราไปเห็นอีกด้านของโลกเดียวกัน Spinner’s End ได้แรงบันดาลใจจากเมืองโรงงานทางตอนเหนือของอังกฤษและสภาพแวดล้อมของชนชั้นแรงงาน หนังสือจำนวนมากถูกนำมาเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่จนชั้นหนังสือสูงจรดเพดานทำหน้าที่แทบจะเหมือนกำแพง ทำให้บ้านดูปิดและคล้ายบังเกอร์ ซึ่งเหมาะกับชีวิตของสเนปที่ต้องอยู่กึ่งกลางระหว่างหลายโลก

ส่วน Borgin & Burkes มีบรรยากาศคล้าย Victorian Cabinet of Curiosities หรือ Wunderkammer เต็มไปด้วยวัตถุแปลกประหลาด เครื่องเงินเก่า และผ้ากำมะหยี่ ความสวยงามของของเก่าจึงอยู่ร่วมกับความมืดและความทรุดโทรมอย่างแยกออกจากกันไม่ได้ ทำให้ร้านแห่งนี้สะท้อนโลกเวทมนตร์อีกด้านที่ความงามกับสิ่งน่ากลัวสามารถอยู่ในพื้นที่เดียวกันได้

และถ้ามีพื้นที่ไหนที่ทำให้เรื่องของ 'อดีต' กับ 'สถานที่' มาบรรจบกันอย่างชัดเจนที่สุด ก็คือ Room of Requirement เดิมทีห้องนี้เคยเป็นพื้นที่สำหรับฝึกซ้อมและจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แต่ในเวลาต่อมากลับกลายเป็น Hidden Room of Things ที่เต็มไปด้วยสิ่งของจากอดีตของฮอกวอตส์ ทั้งเฟอร์นิเจอร์ รูปปั้น หีบ เกราะ และโคมไฟ ถูกกองทับซ้อนกันจนกลายเป็นโครงสร้างสูงคล้ายโถงของมหาวิหารโกธิก

ตรงปลายกองสิ่งของเหล่านั้นยังมี Vanishing Cabinet ตั้งอยู่ราวกับแท่นบูชา ทำให้ห้องทั้งห้องดูเหมือนพื้นที่ที่เก็บสิ่งที่ฮอกวอตส์พยายามลืมเอาไว้ สิ่งของเหล่านี้ไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่ถูกย้ายออกจากสายตาและสะสมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดอดีตทั้งหมดก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างที่ตัวละครต้องเดินเข้าไปเผชิญหน้า

ภาพวาดของช่วงเวลาก่อนสงคราม

เมื่อมององค์ประกอบทั้งหมดรวมกัน ความมืดใน Harry Potter and the Half-Blood Prince จึงไม่ได้เป็นเพียงการทำให้ภาพดูหม่นหรือเข้ากับบรรยากาศของเรื่อง แต่เป็นส่วนหนึ่งของวิธีที่หนังใช้เล่าเรื่องอย่างชัดเจน อิทธิพลจาก Rembrandt ทำให้แสงและเงากลายเป็นเครื่องมือในการพูดถึงความลับ ขณะที่ Caravaggio ทำให้ความมืดมีความรู้สึกของภัยคุกคาม ส่วน Turner ทำให้ภูมิทัศน์กลายเป็นพื้นที่ที่มนุษย์ดูเล็กและเปราะบางลง ขณะเดียวกัน สถาปัตยกรรมโกธิกและอุตสาหกรรมก็เข้ามาช่วยสะท้อนสภาพจิตใจของตัวละคร

ทั้งหมดนี้ทำให้ Half-Blood Prince ไม่ได้เป็นเพียงหนังแฟนตาซีที่ 'ถ่ายให้มืด' แต่เป็นหนังที่ใช้ความมืดเพื่อบอกเราว่าโลกและตัวละครกำลังเปลี่ยนไป ฮอกวอตส์ยังมีปราสาท ห้องเรียน คาถา และวัตถุวิเศษเหมือนเดิม แต่สถานที่เดิมเหล่านี้กลับให้ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะตัวละครเองก็ไม่ใช่เด็กกลุ่มเดิมแล้ว บ้านที่เคยให้ความรู้สึกปลอดภัยเริ่มกลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ขณะที่ช่วงเวลาปัจจุบันก็ค่อย ๆ ถูกถ่ายให้เหมือนความทรงจำบางอย่างที่กำลังเลือนหาย

ในแง่นี้ Harry Potter and the Half-Blood Prince จึงเป็นหนังที่อยู่ตรงรอยต่อของหลายสิ่ง ทั้งวัยเด็กกับวัยผู้ใหญ่ ความปลอดภัยกับสงคราม ปัจจุบันกับอดีต รวมถึงความอบอุ่นกับการสูญเสีย ภาษาภาพของหนังไม่ได้พยายามทำให้โลกเวทมนตร์ดูยิ่งใหญ่หรือมีสีสันขึ้น แต่กลับค่อย ๆ ลดทอนสี แสง และความคมชัดลง เพื่อเปิดพื้นที่ให้ความไม่แน่นอน ความทรงจำ และความเปราะบางเข้ามาแทนที่

การได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงออสการ์สาขาถ่ายภาพยอดเยี่ยมจึงน่าสนใจในแง่นี้ เพราะมันสะท้อนให้เห็นว่าภาพของ Half-Blood Prince ไม่ได้ทำหน้าที่เป็นเพียงความสวยงามของหนัง แต่ถูกใช้เป็นส่วนหนึ่งของการเล่าเรื่องอย่างจริงจัง ความมืด สีที่ถูกลดทอน พื้นที่ว่าง และภาพที่ดูคล้ายความทรงจำ ล้วนช่วยบอกเราว่าโลกของตัวละครกำลังเดินทางไปสู่จุดที่ไม่สามารถย้อนกลับได้

มองโลกใบเดิมกำลังเปลี่ยนไปต่างหาก เมื่อแฮร์รี่และเพื่อน ๆ ไม่สามารถกลับไปเป็นเด็กแบบเดิมได้อีก ฮอกวอตส์และโลกเวทมนตร์ที่พวกเขาเคยรู้จักจึงเริ่มปรากฏในรูปแบบใหม่ ทั้งมืดกว่า ซับซ้อนกว่า และเต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่อาจอธิบายได้ด้วยความไร้เดียงสาแบบเดิม

และ Half-Blood Prince ก็อาจทำหน้าที่เหมือนภาพวาดของช่วงเวลาสุดท้ายก่อนสงคราม ช่วงเวลาที่ทุกอย่างยังดูเหมือนเดิม แต่เรารู้แล้วว่าอีกไม่นาน โลกใบนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป