เพราะทุกคนต่างมีเรื่องราวเป็นของตัวเอง และผมชอบแนวคิดที่ว่า ศิลปะเป็นข้ออ้างให้เราเข้าไปหยุดใครสักคนแล้วถามเขาได้ว่า เรื่องราวของคุณคืออะไร - JR

‘JR’ หรือ ‘ฌอง-เรเน่’ (Jean-René) คือศิลปินร่วมสมัยและช่างภาพชาวฝรั่งเศสที่มีชื่อเสียงจากการนำภาพพอร์ตเทรตขาวดำของผู้คนมาขยายเป็นผลงานขนาดใหญ่และจัดแสดงในพื้นที่สาธารณะ โดยมุ่งเปิดพื้นที่ให้เสียงและตัวตนของคนธรรมดาที่อาจถูกมองข้ามได้รับการมองเห็น และในปี 2011 เมื่อเขาได้รับรางวัล ‘TED Prize’ พร้อมเงินทุน 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ เขาก็ใช้มันในการริเริ่ม ‘Inside Out Project’ โครงการศิลปะที่เปิดให้ทุกคนมีส่วนร่วมได้

ตลอด 15 ปี ที่ผ่านมา JR ได้ชวนผู้คนกว่า 500,000 คน ใน 150 กว่าประเทศ มาร่วมกันถ่ายภาพพอร์ตเทรตของตัวเองหรือคนรอบข้าง ก่อนนำภาพไปพิมพ์เป็นโปสเตอร์ขนาดใหญ่และจัดแสดงตามกำแพงหรือพื้นที่สาธารณะ เพื่อให้ใบหน้าและเสียงของผู้คนที่อาจไม่ค่อยได้รับการมองเห็นได้ปรากฏขึ้นในพื้นที่ส่วนรวม และเปลี่ยนเรื่องราวและความเชื่อของแต่ละคนให้กลายเป็นภาพที่คนอื่นมองเห็นได้ หรือการพลิกสิ่งที่อยู่ภายในออกมาสู่ภายนอก

และในปี 2026 โปรเจกต์นี้ก็ได้เดินทางมาที่ Cloud 11 ใน ‘Thailand Creative Archive’ นิทรรศการที่เป็นส่วนหนึ่งของ ‘Inside Out Project’ จาก JR ที่เปิดพื้นที่ให้คนในแวดวงสร้างสรรค์ไทยมาถ่ายภาพพอร์ตเทรตกัน เพื่อชวนให้ผู้คนและเรื่องราวที่อาจถูกมองข้ามได้ปรากฏสู่สายตาสาธารณะ โดยมีจุดตั้งต้นความตั้งใจมาจาก ‘พอล สิริสันต์’ CEO ของ Cloud 11 ที่อยากสร้างพื้นที่ให้คนทำงานสร้างสรรค์ได้พบปะ เชื่อมโยง และต่อยอดศักยภาพร่วมกัน จนเกิดเป็นโปรเจกต์ที่รวบรวมใบหน้าของคนในอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ไทยไว้ในที่เดียว

วันนี้ GROUNDCONTROL จึงชวน JR และพอลมาพูดคุยถึงเบื้องหลังของโปรเจกต์ ตั้งแต่แนวคิดที่ทำให้ภาพถ่ายกลายเป็นศิลปะสาธารณะ ไปจนถึงความหมายของการนำใบหน้าคนทำงานสร้างสรรค์กว่า 2,500 ชีวิตมารวมไว้ในพื้นที่เดียว เพื่อให้ผู้คนได้มองเห็นกันและกันผ่านใบหน้าที่คุ้นเคยและไม่เคยรู้จัก และเปิดโอกาสให้ศิลปะเป็นจุดเริ่มต้นของบทสนทนาและความเชื่อมโยงระหว่างคนธรรมดาในชุมชนสร้างสรรค์ไทย

JR และจุดเริ่มต้นของการ ‘หันกล้อง’ เข้าหาคนธรรมดา เมื่อศิลปะไปไกลกว่าตัวศิลปินและกลายเป็นสิ่งสาธารณะ

ภาพใบหน้าขนาดมหึมาที่ปรากฏบนกำแพงเมืองทั่วโลกอาจเป็นภาพจำของ JR แต่ก่อนที่ผลงานเหล่านั้นจะเดินทางไปไกลถึงสายตาผู้คนทั่วโลก JR ได้พาเราย้อนกลับไปยังวันแรก ๆ ที่เขาเริ่มหันกล้องเข้าหาผู้คนรอบตัว เหตุการณ์ที่ทำให้งานของเขาเป็นที่รู้จักโดยไม่ได้ตั้งใจ และแนวคิดเรียบง่ายที่ว่า ศิลปะช่วยให้เราเข้าไปรู้จักคนแปลกหน้าได้ใกล้ขึ้น

Q: คุณเริ่มสนใจการถ่ายภาพคนธรรมดาตั้งแต่เมื่อไหร่ มีประสบการณ์ เหตุการณ์ที่ได้พบเจอ หรือการตระหนักรู้อะไรเป็นพิเศษหรือไม่ ที่ทำให้อยากหันกล้องไปหาคนทั่วไป

JR: ความสนใจในคนธรรมของผมน่าจะเริ่มต้นจากตอนที่เจอกล้องในรถไฟใต้ดินที่ปารีสครับ หลังจากนั้นผมก็เริ่มถ่ายภาพเพื่อน ๆ ที่เขียนกราฟฟิตี้ ทุกอย่างเลยเริ่มต้นจากตรงนั้น แต่ครั้งแรกที่ผมอยากลองขยายภาพให้มีขนาดใหญ่ขึ้น คือช่วงที่ผมอยู่ในย่านที่พักอาศัยแถบชานเมืองปารีส ผมเริ่มถ่ายภาพผู้คนในละแวกนั้น ทั้งเพื่อนและคนอื่น ๆ นั่นถือเป็นหนึ่งในชุดภาพสตรีทโฟโต้ชุดแรก ๆ ของผมเลยก็ว่าได้ พอได้ลองขยายภาพเหล่านั้นออกมา ผมก็เริ่มเห็นพลังของการทำให้คนธรรมดากลายเป็นภาพขนาดใหญ่

ผู้คนในย่านนั้นจำกันได้ เพราะคนในภาพก็คือเพื่อนบ้านของพวกเขาเอง ประมาณว่า อ้าว นั่นเพื่อนบ้านเรานี่นา ตัวใหญ่เบ้อเริ่มเลย มันเลยไม่ใช่เรื่องของการทำให้ใครโด่งดัง แต่เป็นเรื่องของการมองเห็นกันและกัน การได้มองหน้ากันมากกว่า แล้วภาพเหล่านั้นก็ถูกติดตั้งอยู่ตรงนั้น

ปีถัดมาเกิดเหตุจลาจลครั้งใหญ่ในฝรั่งเศส ปัจจุบันเราอาจเห็นเหตุการณ์ลักษณะนี้บ่อยขึ้น แต่ในตอนนั้นยังนับว่าเกิดขึ้นไม่บ่อยเท่าไร เหตุจลาจลปี 2005 เริ่มต้นขึ้นตรงหน้าภาพถ่ายเหล่านั้นพอดี ทำให้ผมไปปรากฏอยู่ในฉากหลังของภาพบนหน้าปก New York Times ไม่ใช่เพราะตัวผลงานของผมเอง แต่เพราะภาพถ่ายของผมอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ครั้งนั้น และนั่นคือจุดที่ผู้คนเริ่มรู้จักงานของผมอย่างจริงจัง หลังจากนั้นผมก็ยิ่งสนใจการถ่ายภาพคนธรรมดามากขึ้น และขยายภาพของพวกเขาให้ใหญ่เกินตัวจริง

Q: อะไรที่ดึงดูดคุณเข้าหาเรื่องราวของคนธรรมดา คุณพบว่าอะไรมีความหมายเป็นพิเศษในการบันทึกชีวิต ประสบการณ์ และเรื่องราวส่วนตัวของผู้คนที่อาจไม่เคยได้รับความสนใจจากใคร

JR: คงเป็นเพราะทุกคนต่างมีเรื่องราวเป็นของตัวเอง และผมชอบแนวคิดที่ว่า ศิลปะเป็นข้ออ้างให้เราเข้าไปหยุดใครสักคน แล้วถามเขาได้ว่า เรื่องราวของคุณคืออะไร

Q: Inside Out เริ่มต้นจากโปรเจกต์ระยะเวลาหนึ่งปี แต่ตอนนี้ดำเนินมาถึง 15 ปีแล้ว อะไรที่ทำให้โปรเจกต์เติบโตไปไกลเกินกว่าเจตนาแรกเริ่ม

JR: ผมคิดว่าเป็นเพราะผมตระหนักได้ว่า โปรเจกต์นี้กลายเป็นของผู้คนไปแล้ว ไม่ใช่ของผมอีกต่อไป ผมจึงไม่ใช่คนที่จะตัดสินใจว่า มันจะดำเนินต่อไปหรือไม่ และผมชอบตรงนี้มากครับ เพราะมันกลายเป็นขบวนการที่มีชีวิตเป็นของตัวเอง ผู้คนอยากใช้สติกเกอร์ลายจุดและเครื่องหมายเหล่านี้ เพื่อแสดงให้เห็นว่า พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของโปรเจกต์ศิลปะนี้ หลายคนถึงขั้นพิมพ์ภาพถ่ายขึ้นมาเอง แต่ก็ยังใช้สติกเกอร์ลายจุดแบบเดียวกัน เพื่อให้ภาพของพวกเขาเชื่อมโยงกับโปรเจกต์นี้

แน่นอนล่ะว่า ผมได้ยินเรื่องราวและมีส่วนร่วมกับโปรเจกต์ลักษณะนี้มาตั้งแต่ต้น แต่จริง ๆ แล้วมีเพียงไม่กี่โปรเจกต์ที่ผมเข้าไปมีส่วนร่วมอย่างเต็มตัว ผมชอบที่มันกลายเป็นโปรเจกต์ของผู้คนที่เข้าร่วมเอง เพราะถ้าคุณลองไปสัมภาษณ์ทุกคนที่ทำงานนี้ ผมเชื่อว่าพวกเขาจะมีเรื่องราวที่น่าสนใจมากกว่าผมเสียอีก เพราะพวกเขาได้ใช้ชีวิตอยู่กับโปรเจกต์นี้จริง ๆ พวกเขาขับรถบรรทุกเดินทางไปทั่วทุกส่วนของประเทศ

บางครั้งผมเดินทางไปที่ต่าง ๆ โดยไม่รู้เลยว่า จะเจอโปสเตอร์ของโปรเจกต์นี้ พอเจอเข้าก็รู้สึกว่า ว้าว นี่โปสเตอร์อะไรเนี่ย อย่างเมื่อสองวันก่อนก็มีคนเอาไปติดไว้หน้าหอไอเฟล โดยที่ผมไม่รู้เรื่องมาก่อนเลย ผมยังรู้สึกว่า โห ใหญ่มาก แต่ทำไมผมไม่รู้เรื่องเลยนะ ผมชอบความรู้สึกแบบนี้มาก มันเป็นหนึ่งในเซอร์ไพรส์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับผม

Q: ตอนที่เห็นโปรเจกต์ของตัวเองในพื้นที่ที่ไม่คาดคิดและไม่เคยรับรู้มาก่อน คุณรู้สึกอย่างไร

JR: ผมชอบมากครับ ผมชอบที่มันไม่ใช่โปรเจกต์ของผมอีกต่อไปแล้ว มันเป็นองค์กรไม่แสวงหากำไร ไม่มีลิขสิทธิ์ และทุกคนเป็นเจ้าของภาพถ่ายของตัวเอง มันไม่ใช่โมเดลธุรกิจ แต่เป็นโปรเจกต์แบบโอเพนซอร์สที่เปิดให้ทุกคนเข้าถึงได้อย่างสมบูรณ์โดยไม่มีค่าใช้จ่าย

ผมแค่อยากเห็นว่า มันจะเติบโตต่อไปอย่างไร ส่วนคนที่มีกำลังจ่ายก็สามารถช่วยออกค่าใช้จ่ายแทนคนที่จ่ายไม่ไหวได้ เช่น ถ้าคุณต้องการภาพถ่ายเพิ่มเติม แต่บอกว่าไม่สามารถจ่ายได้ คุณก็รับภาพไปได้เลย แต่ถ้าคุณมีกำลังจ่าย ก็สามารถจ่ายเผื่อคนอื่นได้ด้วย

นั่นแหละคือสิ่งที่น่าทึ่ง ส่วนตัวผมเป็นเพียงคนที่แวะมาเยี่ยมชมนิทรรศการเท่านั้น ผมไม่ได้ถ่ายภาพเหล่านี้แม้แต่ภาพเดียว แต่ผมเป็นคนสร้างแนวคิดขึ้นมา เพื่อเปิดโอกาสให้โปรเจกต์นี้เติบโตและมีชีวิตขึ้นมาได้ จนกลายเป็นภาพบุคคลมากมาย ถ้าทุกอย่างต้องพึ่งพาผมเพียงคนเดียว คงต้องใช้เวลาทั้งชีวิตกว่าจะทำเสร็จ ผมจึงชอบมากที่มันกลายเป็นโปรเจกต์ของชุมชนไปแล้ว

Q: ในมุมของคุณ อะไรคือสิ่งที่ทำให้โปรเจกต์ศิลปะสาธารณะยังคงอยู่และพัฒนาต่อไปได้ แม้ศิลปินไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วมโดยตรงอีกแล้ว

JR: ผมคิดว่า เมื่อผู้คนเข้าใจว่าโปรเจกต์นี้เกี่ยวข้องกับการเสริมพลังให้ตัวพวกเขาเอง มันก็กลายเป็นโปรเจกต์ของพวกเขาไปโดยปริยาย เพราะถ้าคุณลองสังเกตภาพถ่าย จะไม่มีลายเซ็นของศิลปิน หรือแม้แต่ข้อความใด ๆ ปรากฏอยู่บนภาพเลย ทุกอย่างเป็นเรื่องของผู้คนล้วน ๆ นี่เป็นหนึ่งในกฎสำคัญของ Inside Out และผมคิดว่า นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้โปรเจกต์ประสบความสำเร็จ

Q: Inside Out ได้ย้ายจากพื้นที่สาธารณะมาสู่หอศิลป์และสถานที่อย่าง Cloud 11 คุณมองว่า พื้นที่เหล่านี้สร้างความเป็นไปได้ใหม่ ๆ ให้กับงานศิลปะแบบมีส่วนร่วมอย่างไร และคุณอยากรักษาสิ่งใดจากจุดเริ่มต้นของโปรเจกต์ไว้

JR: ลองจินตนาการว่าคุณกำลังเดินอยู่ที่นี่ ใน Cloud 11 แล้วมีคาถาวิเศษที่ทำให้เราสามารถถามเรื่องราวของคนนี้หรือคนนั้นได้ ปกติเราไม่สามารถเดินเข้าไปถามใครแบบนั้นได้หรอกครับ แต่เมื่อมีศิลปะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการ เรากลับสามารถทำได้จริง ๆ และมันน่าทึ่งมาก ผู้คนจะรู้สึกว่า เอ๊ะ เรื่องราวของฉันเหรอ อยากรู้อะไรล่ะ ศิลปะช่วยทลายกำแพงระหว่างผู้คนได้ นี่คือสิ่งที่ผมชอบมากในกระบวนการนี้

จาก ‘Inside Out Project’ สู่ ‘Thailand Creative Archive’ หกเดือนกับการขับรถโฟโต้บูธไปหาคนสร้างสรรค์ทั่วไทย

จากโปรเจกต์ศิลปะสาธารณะที่เปิดพื้นที่ให้ผู้คนทั่วโลกนำไปต่อยอดได้อย่างอิสระ ‘Inside Out Project’ ก็เดินทางมาถึงโจทย์ใหม่ในประเทศไทย เมื่อคุณพอล สิริสันต์ แห่ง Cloud 11 มองเห็นโอกาสที่จะใช้แนวคิดนี้เปิดพื้นที่ให้คนทำงานสร้างสรรค์ไทยได้ปรากฏตัว

Q: ในมุมมองของคุณพอล ทำไมนิทรรศการครั้งนี้ต้องเป็น JR และ Inside Out Project

พอล: ผมมองเห็นผลงานของ JR มาตั้งแต่วันแรกที่โลกเริ่มรู้จักเขา น่าจะก่อนที่เขาจะได้รับรางวัล TED Prize ด้วย สิ่งหนึ่งที่ติดอยู่ในใจผมคือ เขาสามารถทำให้พื้นที่สาธารณะ หรือเรื่องราวที่ผู้คนมักมองข้าม กลับมามีความหมายขึ้นมาได้

อย่างโปรเจกต์หนึ่งในแอฟริกา ที่เขานำภาพดวงตาของผู้คนไปติดไว้บนหลังคาบ้าน เมื่อมองลงมาจากด้านบนก็จะเห็นภาพเหล่านั้น ถ้ามองด้วยสายตาปกติ เราอาจเห็นเพียงบ้านของคนธรรมดาทั่วไป แต่เมื่อมีภาพเหล่านั้นปรากฏขึ้น วิธีที่เรามองโลกก็เปลี่ยนไป เราทุกคนต่างมีเรื่องราวร่วมกัน สามารถทำอะไรร่วมกัน และสร้างพลังดี ๆ ร่วมกันได้

ถ้าถามว่า ทำไมต้องเป็น JR คงต้องบอกว่า ผมไม่มีตัวเลือกอื่นตั้งแต่แรก เพราะผมอยากทำโปรเจกต์นี้เพียงโปรเจกต์เดียว ผมจึงติดต่อไปหาเขา เดิมทีก็กลัวเหมือนกัน แต่ก็เล่าให้เขาฟังตามตรงว่า เราอยากทำอะไร และทำไปเพื่ออะไร เหมือนกับที่ผมเล่าให้ฟังเมื่อสักครู่ ซึ่งเขาก็เข้าใจและตอบตกลงเลย รวม ๆ แล้วเราคุยกันแค่ประมาณนาทีครึ่ง เขาก็เข้าใจทันที

Q: ทำไมถึงอยากเก็บภาพคนทำงานสร้างสรรค์ไทย

พอล: ย้อนกลับไปตอนที่ผมเริ่มสร้าง Cloud 11 ผมตั้งต้นจากความต้องการที่จะทำให้ชุมชนของคนทำงานสร้างสรรค์ในสังคมแข็งแรงขึ้น และช่วยกันต่อยอดให้ไปได้ไกลที่สุด โปรเจกต์นี้จึงถูกสร้างขึ้นเพื่อคอมมูนิตี้อย่างแท้จริง นั่นคือจุดเริ่มต้นของเรา

ที่ Cloud 11 เรามีงานดี ๆ มากมาย แต่ผมคิดว่าโปรเจกต์นี้เป็นสิ่งที่บอกเล่าได้ดีที่สุดว่าเราเป็นพื้นที่ของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ ไม่มีงานไหนที่จะสื่อสารเรื่องนี้ได้ดีเท่ากับการนำใบหน้าของคนเหล่านี้มาติดตั้งบนตัวอาคาร เพื่อให้เห็นว่าสิ่งนี้ไม่ได้เกี่ยวกับบริษัท ไม่ได้เกี่ยวกับพนักงาน หรือเกี่ยวกับตัวผม แต่เกี่ยวกับพวกคุณ ที่นี่คือพื้นที่ของพวกคุณ และพวกคุณคือแรงบันดาลใจที่ทำให้เราสร้างสิ่งยิ่งใหญ่นี้ขึ้นมา

ผมอยากบันทึกใบหน้าของคนเหล่านี้ไว้ในประวัติศาสตร์ของประเทศไทย เป็นใบหน้าของผู้คนในอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ แม้จะยังไม่ครบทุกคน แต่เราเริ่มต้นจากคนกว่า 2,000 คน และเมื่อสิ้นสุดโปรเจกต์อาจมีจำนวนถึง 4,000–5,000 คนก็ได้ นี่คือการนำผู้คนที่อาจไม่เคยมีโอกาสทำงานหรืออยู่ร่วมกันมารวมไว้ในชุมชนเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นคนทำอาหารในกองถ่าย ช่างไฟ นักแอนิเมเตอร์ หรือผู้กำกับ ทุกคนสามารถเชื่อมโยงถึงกันผ่านภาพถ่ายเหล่านี้ เพื่อร่วมกันผลักดันความสร้างสรรค์ของไทย เราอยากเฉลิมฉลองให้กับพวกคุณ

Q: คุณพอลช่วยเล่าเบื้องหลังกระบวนการทำงานในครั้งนี้ให้ฟังหน่อยได้ไหมว่า ใช้เวลานานแค่ไหนกับโปรเจกต์นี้

พอล: ใช้เวลาประมาณหกเดือนครับ เราขับรถโฟโต้บูทออกไปพบผู้คนถึงที่ ทั้งเดินทางไป Pakk Taii Design Week ที่สงขลา ไปขอนแก่น ไปจอดรออยู่หลังเวทีมิวสิคเฟสติวัล ตามกองถ่าย รวมถึงงานประกาศรางวัล เพราะ 99.99 เปอร์เซ็นต์ของโปรเจกต์นี้เป็นคนเบื้องหลัง ผมมองว่าในอุตสาหกรรมนี้ ผู้คนมักให้ความสนใจกับคนที่อยู่เบื้องหน้า โปรเจกต์นี้จึงอยากเล่าเรื่องของคนเบื้องหลังบ้าง และอยากให้คนที่ทำงานอยู่แล้วสามารถเติบโตต่อไปได้อีกครับ

Q: แล้วคุณล่ะ JR เมื่อได้เห็นภาพถ่ายของผู้สร้างสรรค์ชาวไทยกว่า 2,500 คนแล้ว อะไรคือสิ่งที่โดดเด่นสำหรับคุณเกี่ยวกับชุมชนนี้ และพวกเขาเชื่อมโยงกับวิสัยทัศน์ของคุณที่มีต่อ Inside Out Project อย่างไร

JR: น่าทึ่งมากครับ แค่ได้เห็นใบหน้าและท่าทางที่แต่ละคนโพสต์ก็สัมผัสได้ถึงพลังและความมีชีวิตชีวา คนทำงานสร้างสรรค์เหล่านี้ต่างอยากเปล่งประกายในแบบของตัวเอง สิ่งที่วิเศษคือเมื่อทุกคนมารวมตัวกัน ความคิดสร้างสรรค์ก็ปรากฏเป็นใบหน้าให้เราเห็นขึ้นมาทันที แล้วคุณจะรู้สึกว่า โอ้โห คนเหล่านี้คือศิลปิน คือผู้สร้างสรรค์ที่ใช้สองมือของตัวเองรังสรรค์ผลงานในรูปแบบต่าง ๆ

อีกอย่าง นี่คือชุมชนครีเอทีฟของไทย อาจยังไม่ครบทั้งหมด แต่ก็มีผู้ร่วมโปรเจกต์มากกว่า 2,000 คนแล้ว และยังเป็นส่วนหนึ่งของโปรเจกต์ Inside Out ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เราเคยทำในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ การรวมผู้คนมาไว้ด้วยกันแบบนี้แทบจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการทำความเข้าใจพลังของความคิดสร้างสรรค์ โดยเฉพาะในยุคที่ AI กำลังพยายามเข้ามาแทนที่ทุกสิ่ง ทั้งที่ยังมีพรสวรรค์และความสามารถบางอย่างที่ไม่มีวันถูกแทนที่ได้

‘Thailand Creative Archive’ กับการจุดประกายอนาคตของวงการสร้างสรรค์ไทยตั้งแต่ฐานราก

ภาพบนผนังอาคารเป็นเพียงก้าวแรกของโปรเจกต์นี้เท่านั้น ทั้ง JR และพอลมองเห็นภาพที่ไกลกว่านิทรรศการ ทั้งความหวังต่อผู้คนในภาพและความฝันที่จะสร้างระบบนิเวศใหม่ให้วงการสร้างสรรค์ไทย เป็นภาพอนาคตที่น่าจับตามอง และอาจเปลี่ยนวิธีที่คนทำงานสร้างสรรค์เติบโตและเชื่อมโยงกัน

Q: เมื่อมองไปข้างหน้า ทั้งสองคนมองอนาคตของโปรเจกต์นี้ไว้อย่างไร และอยากเห็นอะไรเกิดขึ้นต่อจากนี้กับผู้คนที่ร่วมโปรเจกต์ รวมถึงชุมชนที่เราเข้าไปทำงานด้วย

JR: จากโปรเจกต์นี้เหรอครับ ผมคิดว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เป็นก้าวแรกของโปรเจกต์ในลักษณะนี้ เราต้องค่อย ๆ เข้าไปทีละชุมชน เพื่อรวบรวมภาพถ่าย นำมาติดตั้ง แล้วเปิดพื้นที่ให้ผู้คนมารวมตัวกันรอบ ๆ ภาพเหล่านั้น ภาพทั้งหมดที่อยู่บนผนังด้านหน้าจะจัดแสดงอยู่ตรงนี้ประมาณสองสามเดือน ผู้คนจะเริ่มแวะเข้ามาดู มารวมตัวกัน แล้วใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น นั่นแหละครับคือเสน่ห์ของมัน เพราะโปรเจกต์นี้อาจจุดประกายความเชื่อมโยงระหว่างผู้คนที่ปกติแล้วอาจไม่มีโอกาสได้พบกัน ผมเชื่อว่าจะมีบางสิ่งเกิดขึ้นเสมอ

พอล: สำหรับอนาคตของโปรเจกต์ วันนี้เราได้เห็นความสำคัญของกลุ่มคนในอุตสาหกรรมสร้างสรรค์แล้ว ผมอยากนำข้อมูลที่เราเก็บรวบรวมจากทุกคนมาต่อยอดให้เกิดประโยชน์กับพวกเขาจริง ๆ เช่น คนที่เข้ามาถ่ายทำภาพยนตร์ในประเทศไทย แล้วต้องการหาทีมตัดต่อ ช่างไฟ หรือคนทำงานเลเซอร์ ก็สามารถเข้ามาค้นหาบุคลากรจากฐานข้อมูลนี้ได้

เราเลือกทำงานตั้งแต่ต้นน้ำครับ ทั้งโรงเรียน เวิร์กช็อป และสตูดิโอที่รองรับงานหลากหลายประเภท ตั้งแต่การถ่ายทำ การตัดต่อ ดนตรี การเต้น ไปจนถึงแอนิเมชัน นอกจากนี้ยังมีแพลตฟอร์มสำหรับคนที่อยากทำหนัง ขายเสื้อผ้าหรือโปสเตอร์ รวมถึงศิลปินที่อยากทำอัลบั้มหรือจัดคอนเสิร์ต ซึ่งมีระบบคอมเมิร์ซรองรับ และยังมีพื้นที่ให้แฟน ๆ ได้มาพบกับครีเอเตอร์ รวมถึงไลฟ์คอมเมิร์ซด้วย เป้าหมายของเราคือการสร้างระบบนิเวศที่ครบวงจร เพื่อให้โปรเจกต์ขยายไปสู่ต่างประเทศได้ ขณะเดียวกันก็สร้างบุคลากรรุ่นใหม่ผ่านอะคาเดมีและเวิร์กช็อป และสร้างแรงบันดาลใจให้พวกเขารู้สึกว่า ฉันเองก็ทำได้เหมือนกัน

ดังนั้น เป้าหมายคือการสร้างระบบนิเวศที่สมบูรณ์แบบนี้ขึ้นมาในเมืองเล็ก ๆ ผมหวังว่า เมื่อทุกอย่างเชื่อมโยงกันเป็นระบบแล้ว ใครก็ตามที่มีไอเดีย มีความตั้งใจ หรือมีความแตกต่าง ก็จะสามารถนำสิ่งเหล่านั้นมาต่อยอด สร้างรายได้ และประสบความสำเร็จได้

นิทรรศการ ‘Thailand Creative Archive’ เปิดให้เข้าชมแล้ววันนี้ - มกราคม 2570 ที่ Cloud 11