แม้ในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุด ความรักก็จะยังเป็นแสงสว่างที่ไม่มีใครพรากไปได้ ในนิทรรศการ ‘Procession of Dystopia’ ภัณฑารักษ์ กัณหรัตน์ เลี่ยมทอง ขยายความโหดเหี้ยมของการใช้ชีวิตอยู่ในยุคสมัยแห่งการกดขี่ให้เรารู้สึกตัวกัน ผ่านผลงาน ‘ร่างกายอยากปะทะ เพราะรักมันปะทุ’ ของเบสท์ — วรรจธนภูมิ ลายสุวรรณชัย หนึ่งในผู้ก่อตั้ง Eyedropper Fill ที่กระตุ้นความรู้สึกของประสาทสัมผัสที่ถูกพลัดพรากไปในโลกดิสโทเปีย และผลงาน ‘สวนสิ่งไม่สำคัญ (Garden of Insignificant Things)’ โดย เขตสิน จูจันทร์ ที่ชวนให้เราสังเกต สิ่งต่าง ๆ ที่อาจจะมองข้าม (หรือฟังข้าม) ไป
![](https://falcon.groundcontrolth.com/upload/ce5503bbb47e5d6c476e06ffd8a481f9.jpg)
![](https://falcon.groundcontrolth.com/upload/327a2c0e10d5643dfb9b6cbbea58c7a5.jpg)
ผลงานทั้งสองได้รับแรงบันดาลใจมาจากเรื่องสั้น “Let them see us, Let them fear us, Our love is a rebellion they cannot crush” ของ ฆนาธร ขาวสนิท ที่เล่าเรื่องราวของสังคมไม่น่าพึงประสงค์แห่งหนึ่งที่ปกครองโดยชนเผ่าไร้หัวใจและกัดกินหัวใจของผู้คนจนทนทรมานกันถ้วนหน้า โดยที่ ‘ร่างกายอยากปะทะ เพราะรักมันปะทุ’ เป็นการแสดงทางภาพ (Visual Performance) ที่จับประเด็นการไม่สามารถแสดงออกถึงความรักในเรื่อง มาเชื่อมโยงกับเหตุการณ์จริง ที่คู่เด็กหนุ่ม-สาวจากกลุ่มเคลื่อนไหว ‘ทะลุแก๊ซ’ ต้องฝ่าฟันยุคสมัยแห่งการต่อสู้เพื่ออุดมการณ์ โดยอาศัยความรักเป็นทั้งพลังให้ไฟในตัวยังคงลุกโชน โดยที่คดีความและข้อจำกัดต่าง ๆ สร้างระยะห่างระหว่างคนสองคน จนความรู้สึกคิดถึง ความโศกเศร้า หรือความโกรธแค้น อัดแน่นขึ้นจนปะทุออกมาทางภาพของคนสองคนที่หลอกหลอนเรามาจากคนละที่
![](https://falcon.groundcontrolth.com/upload/d1f19d8cc843273e3d830ad0d9ce25ee.jpg)
ส่วน ‘สวนสิ่งไม่สำคัญ (Garden of Insignificant Things)’ เป็นบทประพันธ์ดนตรีและการจัดวางเสียง ที่มีองค์ประกอบหลักคือเสียงที่บันทึกในสถานที่ต่าง ๆ (field recording) อย่าง กิจวัตรต่าง ๆ ของผู้คน บทสนทนาระหว่างวัน หรือเสียงบรรยากาศโดยรวมของสภาพแวดล้อมภายในกรุงเทพ ฯ ซึ่งสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้เหมือนจะ “ไม่สำคัญ” เหมือนกับภาพที่อยู่นอกจุดโฟกัส ไม่มีสิทธิ ไม่มีเสียง หรือไม่มีบท ในประวัติศาสตร์ชาติไทยฉบับ 2567 ซึ่งเราคิดว่า แค่การได้ยินสิ่งเหล่านี้ ก็เป็นการแสดงออกทางการเมืองด้วยตัวเองแล้ว แต่ว่ามันอาจจะยังไม่พอในการสร้างความเปลี่ยนแปลงอะไร
![](https://falcon.groundcontrolth.com/upload/eda027b4b797c51afa3306395cdf5fe7.jpg)
อย่างน้อยที่สุด เราคิดว่านิทรรศการนี้ก็จี้ถูกจุด โดนใจผู้คนที่กำลังเหนื่อยล้าและหมดหวัง จากการเคลื่อนไหวทางการเมืองที่ยาวนาน แต่ดูเหมือนว่าแขนขาของโลกหม่นที่กัดกินคน จะกำลังทำงานอยู่ โดยนิทรรศการนี้ก็ชี้ให้เราเห็นว่า การจะหยุดความเคลื่อนไหวให้ได้ ก็ต้องหยุดหัวใจของมนุษย์เท่านั้น และเมื่อเรายังไม่หมดความสามารถที่จะรัก เราก็คงยังไม่หมดความสามารถที่จะหวัง และเมื่อเราไม่หยุดหวัง เราก็คงไม่หยุดการต่อสู้
![](https://falcon.groundcontrolth.com/upload/2693bb33024e7cc708ad4375adbae3bb.jpg)
นิทรรศการ Procession of Dystopia
โดยศิลปิน วรรจธนภูมิ ลายสุวรรณชัย และ เขตสิน จูจันทร์
จากเรื่องสั้นโดย ฆนาธร ขาวสนิท
ภัณฑารักษ์โดย กัณหรัตน์ เลี่ยมทอง
จัดแสดงที่ หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร
ตั้งแต่วันนี้ - 14 กรกฎาคม 2567